Het dan is het zaterdag, 13 oktober. Het belooft een mooie dag te worden.

Ook een warme, zonnige dag met temperaturen rond de 25 graden. En dat bijna half oktober. Ik ging naar Tilburg, de Koepelhal, om daar de 6e editie van de Knit & Knot beurs te bezoeken. Voor de 6e keer: ik ben fan. 

Bij aankomst eerst het haakwerk van Steef en zijn haakdames bewonderd dat aan het hek hangt. Ik ken Steef van de vorige editie: hij hielp toen een handje mee met het versieren van het hek. Waar ik toen mijn grote gehaakte bloemenhart aan heb bevestigd. Hij heeft met zijn haakclub prachtig werk geleverd! 

En dan naar binnen. Ik heb zo'n 2 uur de tijd om rond te lopen, kraampjes te bekijken. Want om 15.00 uur mag ik mij melden bij de tafel van Monique (Moniquenwerk). Deze keer is het thema "Return of the stichtes": borduurwerk. En ik ben op zoek naar boeken met borduursteken en borduurwerk in de kunst. Moet ik bij de 'boekenstal' zijn... maar blijkbaar was die niet op de hoogte van dit thema. Vele meters naai-, brei- en haakboeken. En 3 borduurboeken waarvan er 1 wellicht voor mij doel geschikt is.

Maar tussen de massa brei- en haakboeken lag wel één bijzonder boek! "Radical lace & subversive knitting". Een ware schatvondst: het is een boek van Museum of Arts and Design (New York) en gemaakt voor de gelijknamige tentoonstelling in 2008. Het gaat helemaal niet over breien of kant maar over de kunstenaars die daar hun surface design en textile art hebben getoond! Ook de kunstenares waar ik volgende maand les van krijg staat in dit boek.

Met de boeken in de tas verder op pad. En zag veel leuke en ook nieuwe technieken. Een vorm van grof weven om houten stokjes, macramé, mooi dik materiaal om poefs en manden van te maken. Veel wol en garen. In alle kleuren. Ook veel handmatig geverfde wol. Alle kleurige wol heb ik bekeken maar laten liggen: ik heb geen tijd om daar mee aan de slag te gaan. Wel is de voorraad handgeverfde grijstinten in wol al dan niet met zijde voor het 'gehaakte katerkopje wandkleed' gegroeid. En mijn voorraadje borduurgaren maar dan ook in die tinten. Uiteraard moest ik ook de stands die viltmateriaal verkochten bezoeken. Leuke gesprekken gevoerd met de 'vilt-dames'. Ik weet nu alles over de problemen die in viltland spelen als het gaat om leveringen van groothandels. Het is best vreemd om te ervaren dat ik inmiddels meer weet van de wolsoorten én de microns (dikte) dan een verkoper... maar ik vond ook experts op dat gebied. Een kleine stand - The Dutch Cottages- had zelfs hennep- en vlasvezels. Die op mijn materialenlijst staan voor de eerstvolgende vilt-werkweek.  

En druk in gesprek over vilten was het ineens 15.00 uur! Tijd voor de workshop. Die ik als bedankje cadeau heb gekregen van de organisatie achter Knit & Knot. En ik ben Miranda en haar team zo dankbaar voor dit gebaar. In mijn jeugdjaren kon ik mij uren vermaken met kraaltjes rijgen. Later in mijn leven zag ik een documantaire over de kraaltjesrijgsters in de Parijse modewereld. Lange tijd heb ik gedacht: "dat wil ik ook!". Heb ooit overwogen om Jan - van de Maxima-jurken- te vragen of ik een dagje mocht komen rijgen. Voor het gevoel...

Maar nu heb ik het 'kraaltjes rijgen' volgens de Haute Couture-methode ervaren. Met de workshop "Broderie d'Art" van Moniquenwerk. Werken met de lunnevillenaald. Een soort kleine haaknaald waarmee je aan de verkeerde kant van de organza of ander materiaal de steekjes maakt en de kraaltjes vastzet. In het begin een priegelwerk, moeilijk en lastig.

Maar Monique weet met geduld je de techniek aan te leren. Als je eenmaal de slag te pakken hebt is het heelijk 'priegelwerk'. Het is echt monnikenwerk: nu weet ik waarom die jurken zo kostbaar zijn! De anderhalf uur durende workshop vloog voorbij. Inspannend en geconcentreerd werken aan een tafel waar steeds voorbijtrekkende dames nieuwsgierig kijken wat je aan het doen bent is best lastig. Toch lukte het mij om de omgeving te negeren en enkel oog en oor (die heb je nodig om de 'plop' te horen zodra de naald de draad heeft gevangen - niet zichtbaar onder je werk) voor het heerlijke 'kraaltjes-naaien' te hebben en houden. Het was echt geweldig om deze techniek te leren!  

Ik ben inmiddels wel genezen van het idee dat kraaltjes-rijgster een prachtig beroep voor mij zou zijn. Qua techniek blijf ik enthousiast. Maar alle dagen, onder stress, dit werk doen? Nee. Het is echt zwaar werk: je moet constant geconcentreerd blijven. En de benodigde fijne motoriek vraagt het nodige van je schouder- en handspieren. En er zijn vele honderden, duizende uren oefening nodig om de techniek volledig te beheersen. Wel erg leuk als hobby! Ik heb wel genoten van deze kennismakingworkshop met de lunnevillenaald.

En na de anderhalf uren durende workshop had ik nog een afspraak met een andere kraam. Om te kijken naar de fijne Merino-lontwol in prachtige kleuren. Met 55 kleuren lontwol in een zak - het zijn geen meters per kleur maar wel geschikte hoeveelheden voor mijn huiswerkopdrachten - in het volle rugzakje liep ik iets voor 17.00 uur naar de uitgang. 

De altijd mooi en goed gevulde goody-bag ophalen. Om daarna in zomerse temperaturen naar het station te lopen.
En ja, het werd inderdaad een geslaagde en mooie Knit & Knot dag! 

Tot Babbelzzz

PS: over een paar dagen ga ik de Koepelhal weer bezoeken: Paperpassion!


Reacties

Vorig jaar werd de door buuf en mij gepimpte lantaarnpaal vervangen door een nieuw model. De heren van het "Groot Paal Onderhoud" haalden de oude jas keurig van de oude paal: paal uit de grond, kap demonteren, jas afschuiven en jasje aan ons overhandigen.

We vroegen nog of we konden bellen als de nieuwe jas voor de nieuwe paal klaar zou zijn.... ze dan even de paal uit de grond wilden tillen, kap demonteren, jas omschuiven... Maar dat viel buiten het servicecontract.

Dus zat er voor ons niets anders op dan zelf maar weer de nieuwe jas aannaaien. Met het oog op de hitte al vroeg in deze ochtend.

De nieuwe paal heeft wel lang op zijn aankleding moeten wachten. De nieuwe vorm van de paal was toch wel erg wennen. Zo taps! Dat heeft heel wat denk- en paswerk opgeleverd. Eenmaal klaar, uiteindelijk op de 'gok-maak' gehaakt, hing de jas rap aan de paal. We zijn duidelijk ervaren in dit werk.

Heel even leek het of we onverwacht hulp kregen: terwijl wij met naald, draad en paal - op de grond en op de trap-  bezig waren kwam er een hoogwerker aanrijden. Zo'n wagen zie je echt zelden in onze straat. Hij minderde vaart. Komen de 'lantaarnpaal-mannen' ons toch helpen? Maar na een nieuwsgierige blik vanuit die wagen werd er weer gas gegeven. Moesten we toch zelf dit karweitje klaren.

Maar nu kan iedereen weer genieten van de bekendste lantaarnpaal van het dorp. Kan de paal weer stralen, klaar om weer betast te worden door vele handjes. Klein en groot!  

Tot Babbelzzz

Reacties

Vorige week sprak ik buurvrouw. "We moeten écht aan de slag. Ons lantaarnpaaljasje wordt zo gemist. Mensen verdwalen, hebben moeite ons huis te vinden ("bij die gepimpte paal links, rechts of rechtdoor" gaat even niet meer op) en er zijn mensen die dreigen een actiegroep te vormen. "Terug met die paaljas" of zoiets...".

Dus besloten we meteen een keuze te maken uit de mogelijke ontworpjes die we hadden verzameld. Nu de nieuwe paal een tapse vorm heeft is het veel lastiger om een geschikte haakidee te vinden. Rechte lapjes passen niet, deze paal vraagt om echt maatwerk. Een ontwerpje waar we 'speling' kunnen toepassen (net steeds iets kleinere vormen haken) om de boel passend te krijgen. Haken we nu vele kleurrijke rondjes van verschillend formaat die we aan elkaar bevestigen met wat haakwerk tussen de rondjes. Dit keer weer met acrylgaren om langer te kunnen genieten van het resultaat. Aan de slag!

Heel grappig: op iedere lantaarnpaal in de straat, ook die van ons, zit een klein stickertje. Daarop staat Kaal Masten. Nou, die van ons blijft niet lang meer kaal! En eenmaal in de jas gehesen zal ik het bedrijf Kaal Masten een foto sturen. Om te laten zien dat hun masten toch echt niet allemaal Kaal zijn.

Dit is het 'patroon' dat voor ons als inspiratie dient, dat we zelf omvormen tot een passend maatwerk...

Eigenlijk moet ik vilten, nog wat opdrachten uitvoeren. Met ruim 27 graden kamertemperatuur nu in huis is dat nu geen doen. Al is het ook geen haakweer. Maar met het geurtje "Zeezout en katoen" in de waxbrander 'voelt' het al wel koeler aan. Doet denken aan een heerlijk spa-centrum met hammam ergens aan de warme kust. Voel je bijna het heerlijk, verkoelende water over je heen stromen. Heerlijk idee! Mis ik in deze 'fata morgana' nog wel de heerlijke geur van olijfzeep. Om die geur daaraan toe te voegen moet ik toch gaan....vilten! Gaat de haaknaald in de ruststand. Voor even dan. 

Tot babbelzzz


Reacties

Wat begon in januari met een ingestorte lade in een ladekast - te zware last wol en garen - eindigde uiteindelijk in een gezellige dag met Knit & Knot én een kleurig hek.

In oktober kocht ik op de Knit & Knotbeurs wol en garen. De Stylecraft garens lagen in januari nog in de tas. Nu maar eens opruimen. In de ladekast. De kast begon te protesteren. Lade te vol. Beetje aandrukken wil wel eens helpen. Krak...zakte de bodem van de lade naar beneden en stortte de wol neer. Rolden de bollen door de kamer.

Lade gerepareerd. Is een Ikea-kast: plaat bevestigen en schoefjes aandraaien. Toch die lade maar niet meer gebruiken voor de wol: er zit een barst in de bodem. Alle garens op een berg gegooid. Ook die in de vele losse zakken en manden. Ik had al tijden een kastruimte-probleem. De boel herschikken. Soort bij soort, kleur bij kleur. Gingen alle bollen en strengen in vele stevige doorzichige plastic kratten. Stapelbaar, heel handig!

Lag er nog één zak op de grond. Inhoud: honderd én nog wat gehaakte bloemen. Restjes van een lantaarnpaal-jasje. Bewaard voor een project 'ooit' dat nooit van de grond kwam: een hartvorm van gehaakte bloemen maken. Een warm wolhart. Leg ik die zak in de lege lade. 

Toen kwam Knit & Knot op het idee om de bloemen buiten te zetten in de voorjaarseditie van de beurs. Oproep: wil je bloemen haken? Al waren mijn bloemen kleiner dan het gevraagde formaat: ik bood ze toch aan. Met het verhaal over het 'ooit' project dat ik inmiddels had afgeschreven. "Jullie mogen de bloemen hebben!". Kreeg ik een vraag terug: "Wil je dat hart maken? Is prachtig om aan het hek te hangen om de bezoekers te verwelkomen". 

Om er een echte blikvanger van te maken ging ik 'bijhaken'. Een hele bloemenzee. Het aan elkaar naaien van de bloemen met ijzersterk naaigaren in de juiste vorm bleek een tijdrovend maar vooral lastig karwei. Was het werk op het nippertje klaar!

Toch kon ik de naald niet neerleggen. De volgende dag, een gelukkig zonnige zaterdag voor Pasen, was die naald nodig om het hart met 30 meter ijzergaren stevig aan het hek te naaien. Geen moeilijk karwei. Kost je een paar uur en is behoorlijk saai. In gezelschap van de dames van Knit & Knot - Miranda en Thea -, met lekkere koffie, warm zonnetje en veel belangstelling van langslopende Tilburgers en niet Tilburgers was het heerlijk werken. Te midden van bedrijvigheid: de andere hekken werden door de dames, met hulp van Steef - de aardige jongeman mét eigen haakclub - ook versierd. Het was echt leuk om te doen en mee te maken.

Nu loopt een lantaarnpaaljasje in ons dorp weinig risico. Al jaren wordt zo'n ding met respect behandeld. Zelfs door lantaarnpaalmonteurs en onderhoudspersoneel. Maar een hart aan het hek in de studentenstad Tilburg, in het centrum aan een druk bewandelde weg, is toch echt een heel andere wereld. 

Eenmaal klaar nam ik bewust geen afscheid van mijn gehaakte hart. Ik zie hem vrijdag weer (hoop ik). Ik heb er veel passie in gestopt. Die passie geeft het hart een ziel. Zelfs een stoeptegelstarende junk keek op en riep blij "Kunst!". Waarna hij weer stoeptegelstarend verder liep. Een buitenlands hippieachtig stelletje keek hun ogen uit. Zij door een roze hartjesbril!

Er kwamen bij het hek echt handwerkverhalen van voorbijgangers los. Een lieve oudere vrouw die altijd dol was op handwerken maar door haar beperkte zicht afscheid moest nemen van die hobby. Prachtige verhalen. Hartverwarmende reacties van vreemden. Soms gevoelig, soms droef, soms echte inkijkjes in levens. Het is indrukwekkend om te beleven hoe mensen verhalend reageren op zo'n wollig, kleurig hart.

Dat het hart zoveel aandacht trok en voorbijgangers zó reageren ging mijn verwachtingen te boven. Ik hoop wel dat 'Tilburg' , ook in het donker, dit warme wolhart blijft respecteren. Het (ongeschonden) aan het hek laat hangen. En ook de andere mooie aankleding van het hek. Hoop het van harte! 

Nu kijk ik nu uit naar vrijdag. Weerzien met mijn kleurig hart. De beurs bezoeken die mijn wolmonster-hartje  altijd hongerig maakt. Op zoek naar bijzonder garen. De lege lade met barst in de bodem kan vast een kleine, nieuwe collectie dragen. De wol van mijn favoriete winkel, ook te vinden op de beursvloer - "Recht en Averecht" - is nooit zwaar. In geval van nood leg ik mijn eigen beurs, dan leeg, in die lege lade en berg ik de prachtige wol in mijn tas!

Foto's: Miranda Mosterd - Knit & Knot. Dank aan jou!

Tot Babbelzzz

PS: Bedenk ik mij dat ik het haken heb geleerd in deze stad. Lang geleden op de lagere school...

Reacties (1)

De "Dolle Dagen" - carnaval- staan alweer bijna voor de deur. En wordt zoals altijd de straat gepimpt. Om de grote optocht feestelijk door de straat te laten trekken. En dat pimpen is inmiddels een activiteit geworden waar vele straatbewoners aan meewerken. Worden er workshops "Ballon Manneke Pee knopen" georganiseerd. Nieuw dit jaar is het "Lantaarnpaal Pee Pimpen". 

Iedereen die mee wil doen krijgt een oranje pee-vorm. Van stof die is opgevuld. Die pimp je naar eigen inzicht en komt aan een lantaarnpaal te hangen. Voor mensen die liever niet alleen pimpen of de laatste hand willen leggen aan de creatie in gezellig groepsverband is er een avond georganiseerd om samen aan de slag te gaan.

Het is hard werken! Natuurlijk ga ik voor het echte pimpwerk en twee peeën. Het was lastig kiezen uit mijn ideeën. Prins Carnaval, clown, kat, joker, varken, circusdirecteur, eenhoorn, heks, boertje in kiel, tovenaar, dame met kleurige bolletjespruik.. Het werd een leeuwtje en peeëndame in Venetiaanse stijl.

Het leeuwtje is klaar... 

De Venetiaanse schone met een hoog gehaakt wortelgroen kapsel en gepimpt masker is in de maak. Ik heb al vele uren wortel-wokkelhaar zitten haken. Het kapsel wind- en stormbestendig gekapt en met vele draadjes stevig aan elkaar geknoopt. Met ijzerdraad als basis maar dat zie je niet. Nu nog het masker verder afwerken en alle losse stukken aan de pee naaien. Daarna mag ze de blitz maken.

De dame in de maak...

 

Na het onthullen van het leeuwtje zijn er straatbewoners die vinden dat ik volgend jaar maar alle 20 lantaarnpalen in de straat moet pimpen. Echt niet!   

Binnenkort vast nog wat meer "Dolle Dagen" foto's.

Tot Babbelzzz


Reacties

Het 'gevreesde' moment werd niet aangekondigd, stond ineens voor de deur. Of beter gezegd voor de paal: de mannen die onze lantaarnpaal met jasje gingen verwisselen voor een nieuw exemplaar. Ander model, zonder jasje.

De inmiddels verdwenen paal...

En net als tijdens de schilderbeurt van de paal, een paar jaar geleden, waren ook deze mannen heel aardig! Ze belden aan bij buuf (mede-haakster van de jasjes). "Willen jullie de jas verwijderen? Zonde om af te voeren.." De mannen maakten nog wat foto's van de paal en deden het voorwerk. Het waaide die dag hard, te hard om op een ladder te gaan staan en spraken we af om de jas de volgende ochtend te verwijderen.

Dat paste blijkbaar niet in het werkschema van de mannen. Na nog een inspectie door de heren, ze bekeken ons haaksel nauwkeurig, kwamen ze met een andere oplossing. Haalden de paal neer, ze verwijderden de lampenkap en schoven onze jas ongeschonden zo van de paal! 

Een half uurtje later stond er een nieuwe paal. Taps model, dat wordt nog een haakuitdaging! En wat zouden wij die mannen weer graag in de straat zien als de nieuwe jas een feit is! Even de kap afschroeven en de jas over de paal laten zakken...

Maar handwerk blijft echt handwerken, zullen we zelf steekje voor steekje de nog te haken jas moeten bevestigen. Eerst de maten opnemen van ons nieuw slank model. Om daarna een passende jas te haken.

Zo'n gevreesd moment komt natuurlijk nooit gelegen. Ligt het garen voor de Spirits of Life CAL al ongeduldig te wachten op de eerste steken. Die CAL start binnenkort.

Ook een uitdaging...Spirits of Life

Het seizoen is ook niet ideaal voor het lantaarnpaal-jassen bevestigen. We naaien de jassen bij voorkeur aan de paal onder een heerlijk zonnetje. Ooit stonden we in de resten van de smeltende sneeuw dat werk te doen. Geen aanrader. Dit wordt waarschijnlijk een echt verkleumwerkje...met de juiste 'Spirits" gaat dat lukken. Haak ik me daarna warm aan die prachtige "Spirits of Life" doek!

Tot Babbelzzz

Reacties

Vanmorgen was het heerlijk weer. In een heerlijk zonnetje heb ik met buurvrouw onze lantaarnpaal weer laten stralen. Met een nieuw gehaakt jasje. Jasje nr. 6. En kijk: het staat hem weer prachtig!

Mijn deel, het onderste stuk, vooraf nog even op de foto gezet.

En de lantaarnpaal? Die kan weer genieten van glimlachende voorbijgangers, vaart minderende auto's en vast weer veel handtastelijkheden!

Tot Babbelzzz

PS: de jas hing nog geen uur toen ik uit het raam kijkend toch even schrok: de lantaarnpaal-onderhoudwagen kwam aangereden...O nee! Maar die reed rustig verder en kwam een minuut of vijf later weer langs. Tja, die werklui houden natuurlijk van lantaarnpalen: wilde dit mooiste exemplaar van het dorp bewonderen. Al zal het vooral toeval zijn geweest....

 

Reacties

De eerste maand van het nieuwe jaar is voorbij. De maand waarin de nieuwjaarsborrels worden gehouden. Zo ook in onze straat en bij zo'n bijeenkomst wordt meestal het haakwerk om de lantaarnpaal voor de deur besproken.

Dit jaar waren we zelf niet bij die borrel. De staat van het haakwerk om de paal, compleet verbleekt en een tikje rafelig, zal zeker de tongen in beweging hebben gebracht. Ik kreeg kort na die borrel dan ook de vraag van de buurvrouw. "Zullen we een nieuw jasje haken? Dit patroon ... wel heel bewerkelijk". Prima plan, doen we. En over de werkverdeling maken we al helemaal geen woorden. Traditioneel haak ik het 'lange dikke deel" en buuf de smallere bovenkant.

Toch gaat de paal eerst een ander jasje dragen. Tijdens carnaval, zijn Dongens Peeënrijk-jasje. De jas van wat jaren geleden die we hebben bewaard, kan zo weer om de paal. 

Die groen-oranje feestjas kun je na dat feest niet maanden laten hangen. Is het zaak om te zorgen dat als de confetti en ballonnen worden opgeruimd ook de paal een nieuwe outfit krijgt. Want een kale paal...dat kan echt niet!

Het patroon is weer prachtig, inderdaad behoorlijk bewerkelijk. Maar leuk om te maken.

Werk in uitvoering

Het bevestigen wordt dit keer een monnikenwerkje. Voorheen kwamen we weg met grote steken en waren we een uurtje later warm thuis. Dit keer zeker niet. Is het hopen dat na carnaval de dagen zonnig en warm zijn: het in de (vries)kou, in onmogelijke houdingen of hoog op een trap, vele uren ontelbare ministeekjes maken is absoluut geen pretje.

De nieuwe jas zal om de paal verschijnen. En zal er weer over deze 'praatpaal' worden gesproken. Maar dan anders.

Dat praatje wordt hier nog vervolgd,

Tot Babbelzzz

 


Reacties

Snailmailen, post maken met een handgeschreven lange brief, vind ik leuk om te doen. Totaal onbekende mensen verrassen met mooie, leuke post. Post in thema maken, afgestemd op de interessse van de ontvangster. Na het versturen wachten op de bevestiging van ontvangst. Valt de post in de smaak?

Deze zomer, begin augustus, verstuurde ik ook post. Thema haken: daar weet ik wel raad mee. Had dit keer de envelop voor de brief, in de verzend-envelop, ook gehaakt. En veel meer haaksels in een eigen gemaakt boekje verwerkt.

Begon na het versturen het wachten. Dit keer lang wachten. Er kwam geen antwoord. Dan denk je eerst 'vakantietijd, ze is vast weg'.

Na zes weken wachten ga je twijfelen. Heb ik er wel postzegels op geplakt? Op zich geen rare gedachte. Ooit gooide ik, met een hoofd dat vooral bezig was de zoektocht naar onze vermiste kat, een stapel ansichtkaarten in de brievenbus. In de zoek- en flyertocht kwam ik daar toch langs. De eerste 8 kaarten lagen al in de bus toen ik de 2 resterende kaarten in mijn hand omdraaide en tot mijn schrik zag dat de postzegels ontbraken! Het merendeel is toch aangekomen. Sinds die tijd controleer ik alle post voordat die in de bus ploft. 

Zou de post onderweg van vorm zijn veranderd en niet meer in een brievenbus passen? Een voor mij overbodig haakboekje vol patronen, losse items en het dikke boekje vol haakwerk: als dit gaat schuiven, alles op elkaar komt te liggen, is de envelop te dik. 

Dit risico bande ik uit. Noem het inbinden. Met karton maakte ik een constructie die enige verplaatsing onmogelijk maakte. Geen beweging in te krijgen. Zelfs niet na wild zwaaien en meerdere keren op- en neer duwen door de eigen brievenbus. Vakkundig getest! Adressering aanwezig en juist, bewust de envelop niet versierd. Gewoon een brown-paper met dikke, stevige tape. Afzender-adres op de achterkant vermeld.

Wordt je post niet binnen redelijke periode afgemeld krijg je een mailtje van de organisator. Zowel de ontvangster als de maakster van de post. Ja, post echt verzonden. De ontvangster reageerde niet op de mail, zo bleek. Ook niet op een herinnering.

Wat ging hier fout?

Dat de post onderweg is 'verdwenen' of niet is bezorgd sluit ik uit. Mijn vertrouwen in Post-NL is groot. Tante Post heeft alle poststukken en vele honderden ansichtkaarten ook bezorgd. Bovendien zou de ontvangster dan reageren op de mail, aangeven dat ze nog niets heeft ontvangen.

Er moeten andere redenen zijn waardoor deze post niet door de ontvangster is ontvangen/afgemeld. Recent verhuisd en nieuw emailadres? Lange tijd afwezig? Laptop/telefoon/pc gestolen of geblokkeerd? Het blijft gissen. En vooral stil.

Misschien dat ooit het raadsel van deze post wordt opgelost:

En zo niet, dan is het echt jammer. Want deze post was haar van harte gegund!

Tot Babbelzzz,

PS: de gehaakte deken uit de vorige blog is al weken klaar. Inmiddels de dagelijkse slaapplaats van de kater die maakte dat ik vergat postzegels te plakken. Die na drie weken zoeken, buurtonderzoek en flyeracties uiteindelijk mager, gezond en vol leven aan de voordeur werd afgeleverd. Ook zonder postzegel... Als dank ging er een prachtige bos bloemen met een heel dankbaar kattenbelletje naar de vinder/bezorger.

Reacties

Al wat jaren geleden haakte ik mijn eerste deken. Ik deed er jaren over en nog moeten de laatste draadjes worden ingestopt.

Deze deken is een heel ander verhaal. De deken is bijna klaar. 52 blokken zijn klaar, nog 12 blokken te haken en een rand. En dit keer heb ik de draadjes meteen weggewerkt. Al was een inhaalslag nodig, ik bedenk zoiets halverwege het werk...

Het wordt tijd om na te denken over het volgende haakproject. Iets dat ik eerlijk gezegd al heb gedaan. Dat gaat een heerlijk haakwerkje worden, eentje om van te smullen. Met borduursel, kraaltjes en meer gecombineerd. Zonder patroon of voorbeeld. Maar dat is geen probleem! Ik zou er nu al aan willen beginnen.

Toch eerst deze deken afhaken!

Tot Babbelzzz

Reacties (1)
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Welkom op Babbelzzz
Dit is Babbelzzz....

 

 

 

 

 

 

Mijn persoonlijke weblog die vooral gaat over mijn Vogelhuisstad: door mij gepimpte vogel-huisjes die hele steden vormen tegen de muur.
Met bewoners, ieder met een eigen verhaal. Plus het roddelkrantje "De Kwek", gratis in ieder vlieggat bezorgd. Een wereld op zich!

Naast vogelhuisjes pimpen doe ik andere dingen: (nat)vilten, kaarden, breien, snailmailen en meer.
En haken....

Kun je hier ook aantreffen. Verder ben ik dol  op kunst, vormgeving, textiele vormgeving,  fotografie, Photoshop en muziek. En onze drie Heertjes Katers, de katten. Die hebben een eigen weblog waar ze hun avonturen krabbelen.

Veel lees- beleef- en kijkplezier !

Vogelhuisstad:



Categorieën
Leuk!
Favoriete blogs & meer

"Zilverblauw" Anki maakt ook
mooie posters.
(klik op het plaatje)
 
 

 

 


 

 
 
 
Leukste stoffen web-winkels





 
 
 
Andere zaken
 
 


Beeldend kunstenares Miek
Asselman van Miek
(illustraties & kunst)
 
 
 

Ballonartieste Moniek van Alphen
maakt prachtige creaties
!















Kijk ook...
Kijk ook....
 
  POOTJESTIJD  
 
Onze katten Glammer, Mica
& Pansy krabbelen regelmatig
hun avonturen op een puntje.
 
 

Je bent ook daar welkom!

Wil je een kopje of pootje?
Ze staan spinnend klaar om jullie
te begroeten.....
Tellen maar!
Wij tellen ...

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl