Sinds begin dit jaar verstuur (en ontvang) ik snailmailpost via De Postzolder. Een perfecte oplossing na het sluiten van Tante Jannie's Postkamer. Plak, knutsel en schrijf ik er op los. Op mijn zolderkamer.

En vliegende start en het ging goed. Vraag je via de website een nieuw adres aan dan krijg je een mail met de gegevens voor wie de post bestemd is. Daarin staat ook het adres.
Sinds een paar maanden zie ik op de website, in mijn lijst, de nieuwe naam verschijnen maar blijft mijn mailbox 'leeg'. Geen mailtjes met gegevens. Geen adres, heel erg lastig!  

Waarschijnlijk overkwam ook anderen dit. Zo zijn mijn gegevens aan 3 anderen toegewezen. De postmat blijft leeg. Die dames hebben vast ook een lege mailbox aangetroffen.

Was ik enthousiast over De Postzolder, inmiddels is de lol verdwenen en voel ik ergernis. Ook omdat gestuurde mailtjes aan de beheerster onbeantwoord blijven.

Hierdoor is post versturen via de Postzolder een ware zoektocht geworden door het land van social media. Op basis van enkel een naam proberen de persoon te benaderen. Een tijdrovend werkje dat niet altijd lukt. A. wist ik wel te vinden. Maakte ik een 'Bladerboekje' vol bosdieren in herfstsfeer. Weet inmiddels dat het poststuk vol enthousiasme is ontvangen. Super. Missie is gelukt: weer iemand verrast met mooie post.

Al zal dit het (op één na) laatste poststuk zijn die via De Postkamer de weg naar een brievenbus heeft gevonden. Gelukkig bleek de laatst toegewezen persoon bij mij bekend, hoef ik geen zoektocht voor te organiseren. Maar ik ga wel op zoek naar andere mogelijkheden om zonder ergernis en zoektochten te genieten van deze leuke hobby: snailmailen. Post op zolder maken...

Tot Babbelzzz

 

PS: Tja, ook van de de afmelding na ontvangst, via De Postzolder, kreeg ik geen mailbericht...

 



Reacties

Precies een week na het wolfeest Knit & Knot sta ik weer in de Koepelhal. Voor het papierfeest Paperpassion.

Spannend. Wat zal die beurs dit keer brengen? De vorige editie was ik halverwege al 'de weg kwijt en afgehaakt' door de vele stands vol onoverzichtelijke stempels, sjablonen en andere rommelig ogende zaken. De vele kleurpotloden en stiften.

Dit keer voelde het beter: natuurlijk waren er stands met stempels en dat soort spul. Maar niet zo overheersend, opdringerig. Wel overzichtelijk, afgewisseld met ander materialen. Aanbod ook niet altijd allerdaags. Vooral de handgestoken houten stempels van hoge kwaliteit waren bijzonder. Geschikt om naast op papier toe te passen op textiel en ander materiaal. En verder een redelijk afwisselend aanbod van zaken die een papier- en knutselliefhebster zal aanspreken.

Zocht je bijzondere papiersoorten? Dan moest je wel geduldig je best doen. Opmerkelijk mooi waren de kunstwerkjes van papier die aan het begin van de beurs de aandacht trekken. Verfijnd papierwerk, prachtig gemaakt, genot voor het oo

Al met al een geslaagde beurs die qua aanbod beter scoorde dan de 1e edidtie! Natuurlijk blijven er wensen: meer bijzondere papiersoorten. Handgeschept natuurlijk papier, orgigami, stands die snailmail, Round-Robin en andere (papier-)liefhebbers met elkaar in contact kan brengen.

Om even uit de papieren of kartonnen box te denken: hoe leuk zou het zijn als iedere bezoeker/bezoekster aan bij de entree een stukje echt snoeppapier zou krijgen: om ook letterlijk te smullen van papier!

Ik zwichte dit jaar voor de hype van handlettering. Boeken, papier, stiften. Maar ook vond ik prachtige stempels, kaarten en stickers.

Heel opmerkelijk was dat de mopperende man met de naaldintekers, ook altijd aanwezig bij Knot & Knot, weer van de partij was. Dit keer had hij een plekje gekregen waar de bezoeker/bezoekster hem toch echt niet kan missen...en liep iedereen hem weer voorbij. Die man verdient een Koephal-beurslintje voor zijn doorzettingsvermogen. Hij doet zo zijn best, raakt dan wel snel gefrustreerd en moppert tussen zijn standaard zinnetjes zijn kijkers weg: 'en dan zo, heel handig...maar jullie lopen toch gewoon door...' Hij blijft een fenomeem waar ik inmiddels bewondering voor heb.

De grootste verrassing kwam na afloop. Na het openen van de goodybag. Nog nooit zo'n echt goed gevulde tas gezien! Nu beschouw ik zulke zaken gewoonlijk als niet noodzakelijk, gewoon aardig en waarschijnlijk commercieel verantwoord. Maar dit keer ben ik overdonderd en is een groots bedankje voor de organisatie en sponsers echt gemeend noodzakelijk. Super bedankt!

Volgende jaar weer een Paperpassion? Ik ben dan weer op dat feestje!

Groetzzz,

 

Reacties

Vrijdag 13 oktober 2017: de zon schijnt! Een mooie dag om in Tilburg het Knit & Knot beursfeest te bezoeken.

Bij de ingang lopen vrouwen de deur uit. Hoor ik "Ik had hier toch wat meer van verwacht". En "Vorige keer was het veel leuker". Tja, dat ga ik zelf beoordelen. En nadat ik door de entree ben zijn die woorden van de bezoekers snel vergeten.

Het was druk. Dus liep ik een 1e ronde langs de kraampjes om over schouders te kijken, het voordeel van lange benen benuttend. Wat is het aanbod? Wat valt er te bewonderen?

Eerste indruk? Heel veel gehaakte knuffelbeesten en gebreide sokken. Boeken en tijdschriften. En kramen vol wol van bekende merken, fabrieksgaren. Niet de zaken die ik zoek. Wel zoek ik de juweeltjes onder het garen. Handgeverfd garen, apart-bijzondere wol. En 'nieuwe' technieken.   

Leuk: (beperkte) aandacht voor macramé en dromenvangers. Macramé werd groots aangekondigd: de aandacht voor die techniek bleek in werkelijkheid toch beperkt tot een enkele kraam en workshop. Zo'n workshop heb ik niet nodig, die mooie knooptechniek leerde ik al jaren geleden. Mooi om te zien was het miniatuur breiwerk.

Opvallend: de man van de 'naaldinstekers' is weer present en zit eenzaam, zonder bezoekers, achter zijn tafeltje. Wat een doorzetter! Vorige keer heb ik ook al nauwelijks belangstelling bespeurd voor zijn stand en blijkbaar is er niets veranderd. 

Nieuw: gumpen en punchen. Die stands hebben nog hun handen 'vol' om bezoekers te trekken. Misschien lukt het: tenslotte werden de afgelopen jaren de stands die Tunisch haken onder de aandacht brachten ook nauwelijks bezocht. Inmiddels haken vele haaksters Tunisch. Of zullen we volgend jaar massaal gaan punniken en weven?

Opmerkelijk: Durable die alleen hun producten promoot in een mooie stand zonder verkoop. Iets dat ook geldt voor de quiltkraam: zo jammer dat je daar geen lapjes kon aanschaffen. Nu is quilten natuurlijk een buitenbeentje op zo'n beurs (waarschijnlijk ook de reden dat Tilburg Textielstad die jaar ook niet aanwezig was). Misschien is het tijd voor een nieuwe beurs in deze mooie hal: De Tilburgse "Met Naald & Draad" textielbeurs!

Maar waar zijn de stands gebleven waar ik echt naar uit heb gekeken? Rechts en Averechts met haar prachtige wolletjes. De Roopoorte met de bijzondere en fijne Japanse garens. De dame die ook prachtige labels, kralen en de prachtige Hjerte Wool Silk verkoopt? Waar ik als 'trouwe klant' bij de stand altijd mijn inkopen doe? Waar is de viltstand gebleven vol kleurrijke lontwol, prachtig handgesponnen garen, zijden Sari-vezels en Indiaanse stofrepen? 

Ronde twee: dat is de aankoopronde. De man met zijn goedkope wol had weer jute op de planken liggen. Dit keer zelfs gekleurde jute. Keigoed Vilten had een nieuwigheidje: een soort van spons waarmee je slingers met kleine gevilte bolletjes kunt maken. Dat ga ik proberen! Ook bleek de Hjerte elders te koop, zelfs in meer en andere kleuren. Kocht ik nog een bolletje of 4 elders. Fantasiegaren om te weven en gewone Katia voor een randje aan een haakwerkje dat in de planning zit. En wat bollen Stylecraft voor de nieuwe lantaarnpaal-jas die dit keer niet in katoen wordt gehaakt. De synthetische stoffen blijken toch langer hun kleur te behouden onder invloed van zonlicht, nattigheid en andere invloeden.

Met zo'n buit is een wolmonster zoals ik niet geheel tevreden...de 'honger' naar echt mooie wol is niet gestild. Gelukkig was daar trouwe standhouder Eco Textiles Studio. Alle voorgaande jaren was het daar veel te druk. Nu waren er geen bezoekers en nam ik mijn kans. In die stand kreeg ik deskundig advies en alle medewerking om de juiste wol te vinden voor mijn project: Glammer's kattenkop haken, als wandkleed aan de muur. Dat vergt een hele zoektocht naar het juist materiaal. De afgelopen tijd heb ik al heel wat geschikte wol in grijs, wit en donkergrijze tinten gevonden. Maar met de mooie grijze Yak-wol, puur natuur, kan ik nu echt aan de slag. 

Dan haal je de Goodie-bag op die dit keer weer mooi gevuld bleek. Liep ik met gevulde tassen naar buiten. Naast mij liepen nog wat dames. Die eenmaal buiten hun mening uitspaken. "Viel tegen..." Nu moet ik mij toch aansluiten bij die mening. Het viel mij ook tegen.

Dat nog steeds de meeste stands onvoldoende licht hebben om de werkelijke kleuren van het garen te beoordelen -iets dat mij de vorige keer duur kwam te staan want de duurste streng wol bleek bij echt licht een heel andere tint te tonen- en dat het warm was in de hal is daarbij bijzaak. Wat de oorzaak is van dat gevoel? Misschien was het aanbod te eenzijdig, te gewoon? Of zijn we afgelopen edities teveel verwend? Wie zal het zeggen...

Tot Babbelzzz

 

Reacties

Het 'gevreesde' moment werd niet aangekondigd, stond ineens voor de deur. Of beter gezegd voor de paal: de mannen die onze lantaarnpaal met jasje gingen verwisselen voor een nieuw exemplaar. Ander model, zonder jasje.

De inmiddels verdwenen paal...

En net als tijdens de schilderbeurt van de paal, een paar jaar geleden, waren ook deze mannen heel aardig! Ze belden aan bij buuf (mede-haakster van de jasjes). "Willen jullie de jas verwijderen? Zonde om af te voeren.." De mannen maakten nog wat foto's van de paal en deden het voorwerk. Het waaide die dag hard, te hard om op een ladder te gaan staan en spraken we af om de jas de volgende ochtend te verwijderen.

Dat paste blijkbaar niet in het werkschema van de mannen. Na nog een inspectie door de heren, ze bekeken ons haaksel nauwkeurig, kwamen ze met een andere oplossing. Haalden de paal neer, ze verwijderden de lampenkap en schoven onze jas ongeschonden zo van de paal! 

Een half uurtje later stond er een nieuwe paal. Taps model, dat wordt nog een haakuitdaging! En wat zouden wij die mannen weer graag in de straat zien als de nieuwe jas een feit is! Even de kap afschroeven en de jas over de paal laten zakken...

Maar handwerk blijft echt handwerken, zullen we zelf steekje voor steekje de nog te haken jas moeten bevestigen. Eerst de maten opnemen van ons nieuw slank model. Om daarna een passende jas te haken.

Zo'n gevreesd moment komt natuurlijk nooit gelegen. Ligt het garen voor de Spirits of Life CAL al ongeduldig te wachten op de eerste steken. Die CAL start binnenkort.

Ook een uitdaging...Spirits of Life

Het seizoen is ook niet ideaal voor het lantaarnpaal-jassen bevestigen. We naaien de jassen bij voorkeur aan de paal onder een heerlijk zonnetje. Ooit stonden we in de resten van de smeltende sneeuw dat werk te doen. Geen aanrader. Dit wordt waarschijnlijk een echt verkleumwerkje...met de juiste 'Spirits" gaat dat lukken. Haak ik me daarna warm aan die prachtige "Spirits of Life" doek!

Tot Babbelzzz

Reacties

Kwek # 15. Augustus 2017 

Gratis bezorgd in ieder vlieggat binnen Vogelhuisstad 
Redactie en opmaak: Studio PieP van Bibbelien 
Met dank aan Marie, de vliegende correspondente 
KweK is een uitgave van Alfonso Del Rio-Riooltje de Pers-Parkiet

Hallo bewoners en belangstellenden,

Ik, Marie, heb net als vele inwoners genoten van het Metropool-feest: de oplevering van het 100-ste huisje. Wat was het een gezellige drukte, overal gekwetter en wat hadden we pret. Vele hoogtepunten op die dag. Ik vloog de hele dag van hot naar her om alles te beleven. En ja, dat was iets te veel voor mijn vleugels en pootjes, je moet er toch steeds op landen. Moet je even rust houden. Maar goed, weer topfit zal ik hier verslag doen van die heerlijke dag.

Sommige vogels zijn echte vroege vogels. Nog voor zonsopkomst hoorde ik al vrolijk ochtendgefluit. Toonladders werden geoefend en her en der waren hele concerten te horen. Nadat de zon was gewekt, zich liet zien, stond de open plek in het oude centrum van de stad vol bewoners. Bij huisje nr. 100. Verscheen BurgeMees die een korte toespraak hield. Nou ja, kort...te lang om hier letterlijk te herhalen. Met trots toonde hij het certificaat "Metropool". Onderpoot door De Drie Deftige Kraaien van UNIEK: "Unie voor Nestbouw In Een Kwetterwereld". En met de zwierige poottekening van BurgeMees. "Beste bewoners, vanaf nu zijn we officiëel een Vogelhuis-Metropool! Hoe uniek dat ook is en al zijn we in de wolken, we vliegen niet hoger dan onze zitstokjes hoog zijn. Daarom blijft de stad de naam Vogelhuisstad houden. Mag je vandaag wel uit je dak gaan, feesten en genieten. Ook van het ontbijt. Eet smakelijk!"

De bijzondere zaadjes, vruchten en wormen vonden 'lekkerbekjes', waren snel opgepikt. Toen iedereen een volle buik had kwam 'Rooie Sientje' de beroemde Roodborst een liedje zingen. Daarna werd het startschot gegeven voor de feestelijke activiteiten elders in de stad. Vloog iedereen alle kanten op.  

Een paar bijzondere hoogvliegers van de dag: het optreden van Ernst de Spotvogel met zijn voorstelling "Spiegelen" was hilarisch. Tot op de daken van de stad zaten de bewoners om wat van die voorstelling te bekijken. Ernst die in de spiegel keek en zichzelf bespotte met humoristische kwinkslagen. Zo'n klucht was nog nooit eerder door iemand gezien.

Erg druk was het ook bij de sportieve activiteiten. De traditionele sport 'eitje-lepellopen', met een eitje op een lepel over een afstand hippen zonder dat het ei valt, een bezigheid uit vroegere tijden blijkt tegenwoordig weer erg in trek. En onder de jongere vogels was het 'ei zoekt nest kwartetten' populair. Blijkbaar heel leerzaam want de Twitters vlogen door de lucht. "Koek-er-de-koek: is die moederkloek weer haar ei kwijt!". "Gezocht: nest voor ei, ei zoekt ook vogel". Of "Spriet zoekt nest voor de maand mei"

's Avonds was iedereen een tikje vermoeid van alle activiteiten. Trok toch iedereen naar het centrum om het optreden van de "Colorfull Birds" te aanhoren en mee te dansen. Op het laatst speelden de Birds wat rustigere nummers geschikt voor zwijmeldansjes. Het schijnt dat er in die uren na zonsondergang, in het maanlicht, nieuwe liefdes en nestplannen zijn gemaakt...

Niet door Corneel, de vogel van het posthuisje. Hij had het de laatste dagen erg druk met ontvangen van post! Zoveel post zag hij nog nooit eerder! Ik maakte een babbel met hem. Ondanks het vele werk was hij helemaal gelukkig. "Je zou die postzegels eens moeten zien...eigenlijk horen die in een museum thuis, zo mooi"

En toen het toch echt nesttijd werd, de keeltjes van de Colorfull Birds schor klonken nam BurgeMees nog even het woord. "Ik zag dat jullie hebben genoten. Ik heb ook genoten. Heb nog één verrassing in petto. Als Oppervogel wil je altijd het beste voor je bewoners regelen. Wil je dat ook uitdragen, tonen aan anderen want zoiets is goed voor de economie van de stad. En dus ook voor jullie. Het vergt nog een jaartje 'stedelijk beleid' en overleg met de commissie 'Museum" maar waarschijnlijk staan we volgend jaar rond deze tijd een maand in de schijnwerper! Vieren we opnieuw een feest. En voor nu? Nesttijd! Vlieg allemaal veilig terug naar huis!"

Daarmee kwam een einde aan een bijzondere feestelijk dag in Vogelhuisstad. Eentje om nooit te vergeten!

Marie, vliegende correspondente voor de KweK.

----------------------------------------------------------------------------------

Tot Babbelzzz





Reacties

Soms is het 'bouwen' van een Vogelhuisstad een opeenvolging van tegenslag. Is de voorraad plakstiften op. Op naar de HEMA, mijn vaste leverancier want hun stiften blijken na vele praktijktesten het beste geschikt voor mijn doel. Is het vak leeg: uitverkocht. Weer thuis vond ik nog een duo-pak in de kast, die waren achter een stapel kastinhoud gevallen.

Bleek de luchtvochtigheid zodanig hoog te zijn dat de lijm alleen aan mijn vingers wilde plakken en de stofjes van het hout vielen. Met veel geduld is het toch gelukt om dit huisje te maken. Eentje waarbij ik, via de post van postvriendin Anneke, het onderwerp voor dit huisje op de postmat kreeg geleverd. Ze maakte de prachtige minibieb voor Vogelhuisstad, vol boeken voor vogels. Zo grappig!

Het huisje is voorzien van retro-achtige stofjes. Van Oaki Doki. En op het dak een lapje van Soft Cactus "Blowballs". Met een typisch oud retro-bandje om het huisje.

En als je dan bedenkt welke bijzondere vogel in dit huisje woont zijn de bouwtechnische problemen snel vergeten.  

Het is Anna Pepite-Op de Terp, een Friese Schrijversvogel (Emberiza citrinella). Anna heeft wat met boeken. Ze schrijft ze zelf. Boeken vol prachtige woorden. Doet ze graag. Soms kun je haar 's ochtends in het zonnetje voor het vlieggat aan het werk zien. Moet je wel uitkijken, als ze geen inspiratie heeft gooit ze de ene papierprop na de andere uit het gat.

Lang duurt dat nooit. "Wat vandaag niet lukt, lukt morgen wel" piept ze dan. Haalt ze een ouderwetse retro zwarte 'zangschijf', zo'n rond ding van vinyl, uit de kast en legt die op de draaitafel. Voorzichtig de spijker laten zakken en dan genieten van de tonen en het gezang. Vaak luistert ze naar Jazz en andere oude klanken.

Ze heeft wat met retro-zaken. Er zijn bewoners die vermoeden dat ze in haar huisje nog een teil heeft om te badderen. Een ragebol voor het poetswerk. En een bont gekleurd retro servies voor de zondagse maaltijd. In ieder geval heeft ze veel boeken. Ook oude-retro boeken. De hele "Merel" serie staat in de boekenkast.

En ben je gevlucht uit warme landen waar anders wordt gefloten en geleefd? Klop dan aan bij Anna, ze helpt je een pootje. Kun je meteen helpen haar tuintje om te prikken en een piertje mee te pikken. In die tuin kweekt ze heerlijke zaken. Blaadjes, fruit en zaden. Gaan van de tuin zo op het bord. "Puur natuur en heel gezond!" zegt ze.

"Ben je in de buurt, vlieg dan gerust even langs. Kijk in de minibieb en neem gerust een exemplaar mee. Het aanbod is ruim: kijk zelf maar..."

Mocht je Anna ooit in een raar zilveren verenpak door de lucht zien vliegen: ze droomt van een leven als astronautenvogel. Naar de maan vliegen en terug. 

Zou zo'n Friese vogel geen heimwee krijgen naar de rust van het platteland? Vast niet, ze doet hier genoeg inspiratie op voor haar schrijfwerk. Die gekke oude kraai met zijn protestacties, de wijze geleerde met zijn atoomkennis....ik denk dat ze binnenkort Marie op de brandnetelthee vraagt en haar de veren van het lijf vraagt over zulke bewoners. Staat er binnenkort een nieuw boek in de minibieb.

Tot Babbelzzz

  

Reacties (1)

Er is hier nog steeds geen sprake van bouwvakvakantie! Worden de laatste huisjes in rap tempo gepimpt. Zo ook huisje nr. 101. Voor de laatste huisjes heb ik nog één keer mooie stofjes gekocht bij Mijnpakkiean. O, wat zal ik het kiezen van die mooie stofjes gaan missen als de stad klaar is.

Als lagere schoolkind was ik al dol op stofjes, ieder afvallapje van moeders naaikunsten werd gekoesterd. Om na dagen bekijken en betasten de schaar in het lapje te zetten. Er een Barbie- of poppen-creatie van te maken met de oude handnaaimachine van oma. Later verzamelde ik bijzondere stofjes. Ruimtegebrek, zolder-opruiming...de lapjes verdwenen uit mijn leven. Op een klein stapeltje na. Tot ik een quiltcursus volgde...Dat waren redelijk 'standaard' stofjes. Het pimpen van de huisjes heeft mijn liefde voor stofontwerpen helemaal aangewakkerd. Iets dat begon met het zoeken naar een lapje met 'n vogelmotief.

Na 100 huisjes heb ik heel wat geleerd. Over het gebruik van stof, de eigenschappen, de ontwerpers en ontwerpster uit de wereld. En de fabrikanten. Een boeiende verkenning. En sinds ik de vele collecties van Art Gallery Fabric (AGF) ken ben ik dol op hun stoffen. Als de huisjes klaar zijn ga ik wat bedenken waarmee ik hun prachtige stoffen kan verwerken.

Maar nu eerst nog op een huisje. Nr. 101. Carnaby Street.

Beiden van AGF en ontworpen door Pat Bravo. Alweer Pat...Voorrkant: Groovy Vibes Citrus. Dak: Retro Pop Mint (Beiden uit de serie Carnaby Street). Zijkant: Buff Curvy Stitching (serie Filigree) 

Het huisje is verhuurd. Op dit moment is de bewoonster even uithuizig. Late vlucht naar Londen, om wat stof in te kopen. De huurster heet Maartje Quant. Echte pimpelmees die van pimpen weet. Haar overgrootma, pimpelmees Mary Quant, was in de jaren '60 een beroemdheid. Maartje is bezig om haar beroemde voorouder te overtreffen. Haar ouders vlogen naar Arnhem toen het te druk werd in Londen. Daar kroop Maartje uit het ei. In het mode-kwartier. Ze vloog vaak naar de mode-school om daar voor het raam de lessen te volgen. Bedacht eigen collecties en vloog naar Parijs. En Londen. Plekken waar ze de ene na de andere verencollectie toonden. 

Helaas waren de vogels in die steden vooral op hun hoede. Voor gevaar. Ze ontwierp nog wat hoeden om haar publiek te beschermen voor vallende vogelpoep maar de vogels droegen dan nog liever een leren geval. Die ze in Vogelhuisstad kochten. Vogelhuisstad? Een stad vol vogels? Daar moet ik zijn!.

Nu gaat Maartje Quant haar ontwerpjes in dit huisje verkopen. In het Carnaby Street-huisje, vernoemd naar de straat waar haar overgrootma ooit wereldberoemd werd. De modewereld deed verbazen met open bekjes. Zal het Maartje lukken om ook de Vogelhuisstad-bewoners hip rond te laten hippen? Vast wel...

Tot Babbelzzz,

Reacties

Het huisje was al een weekje of wat klaar. Of toch niet...voor het 100e huisje zou je toch slingers verwachten of wat andere versieringen. Wat ik ook probeerde aan lintjes, bandjes: het deed allemaal afbreuk aan het geheel. En besloot ik het huisje zo te laten. 

Het huisje is wel voorzien van stojes uit mijn favoriete stofjesfabriek. Art Gallery Fabric. Voorkant: Dreaming in French - Berry Coquette. Uit dezelfde serie het stofje op het dak: Bright French Curl. De zijkanten zijn bekleed met stofje Warm Goldsmiths's Work uit de serie Filigree. Alle stofjes ontworpen door Pat Bravo.

En dan is zo'n huisje vol ontwerpen van Pat toch een feestje om te zien!

Wie gaat hier wonen? Ja, het kan bijna niet anders...BurgeMees gaat dit huisje betrekken.

Eigenlijk had BurgeMees een grote villa op het oog. Dat als gemeente-villa in de stad zal verschijnen. Dit 'klapstuk' wordt als laatste huisje gebouwd. "Ergens op de zolder vind ik wel een woonplek..." Maar Marie heeft hem dat plan uit zijn kop gekwetterd. "De hele stad, alle inwoners, vinden dat jij BurgeMees in dit huisje moet trekken. Je hebt het verdiend. Niet zeuren, gewoon verhuizen!" 

BurgeMees heeft nu al zin om zijn Burgemeestersketting, de papieren, ontwerpen, schrijfveren en alle andere zaken uit zijn oude nest te verhuizen. Alles een mooi plekje te geven in het huis. Veilig, droog en warm. Maar eerst moet hij toezien op de bouw van de laatste huisjes. "Nog best wat werk: dat is niet zo één, twee, drie gepiept!"

Inmiddels heeft hij wel samen met de inwoners zijn nieuwe woning feestelijk geopend. Open-vlieggat: iedereen mocht even de binnenkant bekijken. Als ze daar tijd voor namen want er waren meer leuke activiteiten. Marie heeft die dag van hot naar her gevlogen. Ze ligt nu met oververmoeide vleugels in haar huisje bij te komen. Binnenkort zal ze in de KweK verslag doen van deze feestelijke dag. 

BurgeMees heeft ook een nieuwtje. Hij wil er nog niet veel over loslaten. "Het is écht groot nieuws, heel belangrijk voor de bekendheid van onze prachtige stad. Ik zeg nog niets, wacht maar geduldig af". Spannend!

Tot Babbelzzz,

 

Reacties

Geweldig: zo leuk! Vandaag lag er echte post voor BurgeMees, de oppervogel van Vogelhuisstad, en zijn bewoners van de stad op de deurmat. 

Super, super bedankt, Rien Ringmus! 

Reacties

Kwek # 14. Juli 2017 - speciale uitgave

Gratis bezorgd in ieder vlieggat binnen Vogelhuisstad 
Redactie en opmaak: Studio PieP van Bibbelien 
Met dank aan Marie, de vliegende correspondente 
KweK is een uitgave van Alfonso Del Rio-Riooltje de Pers-Parkiet

Wereld-nieuws

Beste bewoners, haal je feest-verenpak maar uit de kast. BurgeMees heeft belangrijk nieuws! Het woord is aan hem.

BurgeMees: "Morgen heb ik een belangrijke afspraak. Dan onderpoot ik het document dat waarmee de 100-ste woning wordt opgeleverd. En iedereen weet dat dit een grote mijlpaal is. Na de overdracht ontvang ik op mijn kantoornest de drie deftige kraaien van Uniek, de "Unie voor Nestbouw In Een Kwetterwereld". Deze commissie is officiëel bevoegd om verzamelingen nesten, ook vogelhuiswoningen, een titel toe te kennen. Eerder kregen we al de eerste en unieke titel Vogelhuisdorp en Vogelhuisstad. Nu gaan we in bijzijn van Alfonso del Rio Riooltje en Marie de titel én het bijbehorend certificaat van Metropool, wereldstad, in ontvangst nemen. Birdhouse-Metropol. 

Dat is een feestelijk moment: iets dat we met de hele stad moeten vieren. Nu zijn sommige vogels nog op vakantietrek. En een feest moet je goed voorbereiden. Over precies één week barst de feestdag los. Bij zonsopgang wordt voor huisje nr. 100 het gezamenlijk feestelijk ontbijt uitgedeeld. Met bubbelwater en maanzaadbrood. Daarna zijn er verschillende activiteiten in de wijken. Voor groot en klein. Van eierdop-beschilderen tot een sportief evenement: het lange afstand hippen op twee poten. En veel meer. Als de zon op zijn hoogste punt staat wordt voor het huisje van Marie de taart uitgedeeld. Vergeet niet om je stukje taart op te halen. Tegen zonsondergang speelt de band "Colorfull Birds" in het centrum. Kun je een dansje wagen of meekwekken met hun tropisch vogelgezang. 

Kwek het voort, laat iedereen dit horen. Zie ik jullie dan om samen deze unieke mijlpaal te vieren!"

BurgeMees

Huisje nr 100 (van de redactie)

Als je Marie heet en als correspondente door de stad vliegt dan hoor en zie je veel. Iedereen is nieuwsgierig naar het 100-ste huisje. Wat is dat voor een huisje? Ik vloog over de bouwplaats en ving een glimp op van het huisje in aanbouw...

Dat is filigraan werk en een Franse droom van Art Gallery. Pakkie-An is wederom de leverancier van deze prachtige bouwmaterialen. Wie zal er in deze Franse woning trekken? Wat gaat deze woning bieden? Zelfs ik, Marie, weet het niet.

We zullen het snel weten! 

Tot de volgende KweK vol nieuws en roddel.

=======================================================

Tot Babbelzzz,

 





Reacties
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Welkom op Babbelzzz
Dit is Babbelzzz....

 

 

 

 

 

 

Mijn persoonlijke weblog die vooral gaat over mijn Vogelhuisstad: door mij gepimpte vogel-huisjes die hele steden vormen tegen de muur.
Met bewoners, ieder met een eigen verhaal. Plus het roddelkrantje "De Kwek", gratis in ieder vlieggat bezorgd. Een wereld op zich!

Naast vogelhuisjes pimpen doe ik andere dingen: (nat)vilten, kaarden, breien, snailmailen en meer.
En haken....

Kun je hier ook aantreffen. Verder ben ik dol  op kunst, vormgeving, textiele vormgeving,  fotografie, Photoshop en muziek. En onze drie Heertjes Katers, de katten. Die hebben een eigen weblog waar ze hun avonturen krabbelen.

Veel lees- beleef- en kijkplezier !

Vogelhuisstad:



Categorieën
Leuk!
Favoriete blogs & meer

"Zilverblauw" Anki maakt ook
mooie posters.
(klik op het plaatje)
 
 

 

 


 

 
 
 
Leukste stoffen web-winkels





 
 
 
Andere zaken
 
 


Beeldend kunstenares Miek
Asselman van Miek
(illustraties & kunst)
 
 
 

Ballonartieste Moniek van Alphen
maakt prachtige creaties
!















Kijk ook...
Kijk ook....
 
  POOTJESTIJD  
 
Onze katten Glammer, Mica
& Pansy krabbelen regelmatig
hun avonturen op een puntje.
 
 

Je bent ook daar welkom!

Wil je een kopje of pootje?
Ze staan spinnend klaar om jullie
te begroeten.....
Tellen maar!
Wij tellen ...

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl